ને પછી એવું થયું કે રાત વરસાદી હતી, ને પછી રસ્તામાં એક પલળેલી શહેઝાદી હતી.

ઘરેથી જયારે નીકળ્યા, ત્યારે તો વરસાદ ધીમો ધીમો હતો, પણ પછી ધોધમાર તૂટી પડયો. તવંગર દીવાન ડ્રાઇવિંગ સીટ ઉપર હતો અને તન્હાઇ રેશમવાલા એની બાજુની સીટમાં હતી. ‘વાતાવરણ કેવું રોમેન્ટિક બની ગયું, નહીં?’ તન્હાઇ બોલી ઊઠી.

‘રોમેન્ટિક? અરે, બાબા! મને તો ડેન્જરસ લાગે છે, કારનાં વાઇપર્સ ચાલુ છે તો પણ આગળનો રસ્તો સાફ દેખાતો નથી. જાણે પાણીની દીવાલ રચાઇ ગઇ હોય એવું લાગે છે.’ તવંગરે ગાડીને સેકન્ડ ગીઅરમાં ચલાવતાં જવાબ આપ્યો. પછી તન્હાઇ સાંભળી શકે એટલા મોટેથી બબડી ગયો, ‘મમ્મી-પપ્પા પણ ખરાં છે! આવી વરસાદી મોસમમાં આપણને બંનેને બહાર ધકેલી દીધાં! એવું કહીને કે ‘જાવ, એકબીજાના વિચારો મળે છે કે નહીં એ જાણવા માટે કયાંક ખુલ્લામાં એકાદ કલાક ફરી આવો!’

‘એમાં મમ્મી-પપ્પાનો શો વાંક? એમને થોડી ખબર હતી કે વરસાદ તૂટી પડવાનો છે?’ રૂપાળી તન્હાઇએ મોં ફુલાવીને ઠપકાભરેલી આંખો તવંગર તરફ ફેરવી.

તવંગર બદમાશીભર્યું હસ્યો, ‘હું કયાં કહું છું કે વાંક મમ્મી-પપ્પાનો છે? વાંક તો વરસાદનો છે!’ ‘કેમ?’ ભોળી તન્હાઇએ આંખો પટપટાવી.

‘આપણે નીકળ્યાં તો છીએ લગ્ન વિશે વિચાર કરવા માટે, પણ આ ભીનીભીની ઉન્માદભરી ઋતુ કયાંક આપણને અત્યારે જ પરણાવી ન નાખે તો સારું!’ તવંગર સાચવી સાચવીને ગાડી ચલાવ્યે જતો હતો અને વગર સાચવ્યે બોલ્યે જતો હતો.

ચારે બાજુ બારે મેઘ ખાંગા થઇ ગયા હતા. બે ફૂટ છેટેની વસ્તુ પણ જોઇ ન શકાય એવું અંધારું થઇ ગયું હતું. ગાડી શહેરની બહાર નદીની સીમારેખા સુધી આવી ચૂકી હતી. નદીકાંઠાના ઝાડ નીચે તવંગરે કાર ઊભી રાખી, ‘ચાલો, બહાર નીકળીને વાતો કરીએ.’

‘આવામાં બહાર નીકળવાનું? ગાડીની અંદર બેસીને પણ વાતો કરી શકાય છે.’ તન્હાઇની કાળી મોટી આંખોમાં ભીંજાવાનો ભય ડોકાયો.

‘ના! મમ્મી-પપ્પાએ કહ્યું છે કે આપણા વિચારો ‘મેચ’ થાય છે કે નહીં એ જાણવા માટે આપણે ખુલ્લામાં ફરવાનું છે. એ પણ બે-પાંચ મિનિટ માટે નહીં, પૂરા એક કલાક માટે.’

‘ઓહ નો! એટલી વાર સુધી પાણીમાં રહીને તો મને શરદી, ફલૂ કે ન્યૂમોનિયા થઇ જશે. કદાચ હું મરી પણ જઇશ.’

‘નો પ્રોબ્લેમ! તો હું તમારી સાથે લગ્ન નહીં કરું! બીજી કોઇ એવી યુવતી શોધી કાઢીશ જે ખરેખર ખૂબસૂરત હોય!’

‘વ્હોટ?! યુ મીન ટુ સે ધેટ અઇ એમ નોટ બ્યુટિફુલ?!’ ‘આમ કોરા-કોરામાં કેવી રીતે ખબર પડે! સ્ત્રી તો જયારે વરસાદમાં ભીંજાય છે ત્યારે જ એની ખૂબસૂરતી નિખાર પામે છે.’

‘સાથે સાથે પુરુષની બદમાશી પણ ત્યારે જ બહાર આવે છે. એની વે, લેટ અસ સ્ટેપ આઉટ ઓફ ધી કાર. વરસાદમાં ભીંજાવાનું તો મને પણ ગમે છે.’ તન્હાઇ પોતાનાં હાઇ-હિલનાં ચંપલ ગાડીમાં જ ઉતારીને બહાર નીકળી. તવંગરે પણ શૂઝ કાઢી નાખ્યાં. બંને જણાં કપડાં ઉપરની તરફ ખેંચીને ભીનો કાદવ ખૂંદવા નીકળી પડયાં.

‘મને તો એ જ ખબર નથી પડતી કે લગ્ન કરતાં પહેલાં છોકરાને શું-શું પૂછવાનું હોય!’ તન્હાઇએ જે મનમાં હતું તે કહી દીધું. તવંગરનું ઘ્યાન એના પ્રશ્ન તરફ ન હતું. એ તો એકીટશે તન્હાઇનાં જળતરબોળ સૌંદર્યને પી રહ્યો હતો.

‘મારા પ્રશ્નનો જવાબ ન આપ્યો તમે!’ તન્હાઇએ એનો સવાલ દોહરાવ્યો.

‘હેં?! હા, હું જવાબ વિશે જ વિચારતો હતો. છોકરી હોય કે છોકરો, લગ્ન કરતાં પહેલાં એણે શું શું પૂછવાનું? આ જ સવાલ છે ને તમારો? મને લાગે છે કે છોકરી માટે એ જાણવું જરૂરી છે કે છોકરો શું કરે છે, કેટલું કમાય છે, એનું ચારિત્ર્ય કેવું છે અને આખી જિંદગી એ પોતાની પત્નીને સુખમાં સાચવી શકશે કે નહીં!’

‘અને છોકરાએ શું પૂછવાનું હોય?’

‘એણે પૂછવાનું ન હોય, ફકત જોવાનું જ હોય!’ તવંગર ભીનાં સલવાર-કમીઝમાં સંગોપાયેલું સંગેમરમરી સૌંદર્ય ટીકીટીકીને જોઇ રહ્યો. ગુલાબી રંગનો ડ્રેસ ભીંજાઇને નેવું ટકા જેટલો પારદર્શક બની ગયો હતો. જો જરાક નજરને તકલીફ આપે તો તવંગર તન્હાઇના દેહ પરના તલ પણ જોઇ શકે. વાતાવરણનું આકર્ષણ બંનેને એકબીજા તરફ ધકેલી રહ્યું હતું. ચાલતાં-ચાલતાં બેય જણાં નદીના કાંઠા સુધી પહોંચી ગયાં. ‘ઉપરવાસમાં સારો એવો વરસાદ પડયો લાગે છે. નદી તો બે કાંઠે ઘૂઘવાટા મારતી વહી રહી છે.’ તવંગરે નદીના પ્રવાહમાં તણાતાં જતાં નાના-મોટા ઝાડ અને ડાળી-ડાંખળા જોઇને કહ્યું. તન્હાઇ પણ નદીના ધસમસતા જળપ્રવાહને નિરખી રહી હતી.

‘તમને તરતાં આવડે છે?’ અચાનક એણે પૂછી નાખ્યું. ‘ખપ જોગું.’ ‘એટલે?’

‘સ્વિમિંગ પૂલમાં શીખ્યો છું ને! નદીમાં તરવાનો મહાવરો નથી. બહુ બહુ તો મારી જાતને ડૂબતાં બચાવી શકું.’

‘અને કોઇ બીજું ડૂબતું હોય તો..?’ તન્હાઇ એનું વાકય પૂરુ કરે એ પહેલાં જ એક દુઘર્ટના બની ગઇ. એ નદીના વેગીલા પ્રવાહની સાવ લગોલગ ચાલી રહી હતી, ત્યાં પગ નીચેની પોચી માટીએ દગો દઇ દીધો. એનો પગ લપસ્યો અને એ સીધી જ પાણીમાં જઇ પડી.

તવંગર ક્ષર્ણાધ પૂરતો જડવત્ થઇ ગયો. એની પાસે વિચારવા માટે સમય જ ન હતો. મિનિટો પણ ન હતી, સેકન્ડો પણ ન હતી. એનો મોબાઇલ ફોન એના ખિસ્સામાં જ હતો, પણ અત્યારે કોઇને ફોન કરીને જાણ કરવાનો પણ કશો અર્થ ન હતો. એની આંખો સામે એક જીવતી યુવતી તણાઇ રહી હતી.

તવંગરે કપડાં ઉતારવા જેટલોયે સમય ન બગાડયો. સીધી છલાંગ જ લગાવી દીધી. તન્હાઇ એનાથી દસેક કદમ આગળ નીકળી ચૂકી હતી, પણ તવંગર તણાવાની સાથે સાથે તરતોયે જતો હતો. બે જ મિનિટમાં એ પહોંચી ગયો. એણે તન્હાઇના દેહને એક હાથથી થામી લીધો. બીજા હાથે એ પાણી કાપતો રહ્યો, પણ કિનારે આવવું મુશ્કેલ થઇ ગયું હતું. જો આમ ને આમ ચાલતું રહે તો પાંચ-દસ મિનિટમાં એની શકિત પણ જવાબ દઇ દે તેવું લાગી રહ્યું હતું.

તવંગર તૂટી જવાની અણી પર હતો ત્યાં જ એક તૂટી પડેલું ઝાડ એની મદદ આવ્યું. કિનારા પરનું એ વૃક્ષ નદીના પ્રવાહની આડે એક બંધની જેમ પડેલું હતું. એનાં મૂળિયા હજી પૂરેપૂરાં ઊખડી નહોતાં ગયાં. પણ પૂરેપૂરાં ઊખડવામાં બહુ વાર પણ ન હતી. તવંગર આડા પડેલા વૃક્ષના થડ ઉપર ચડી બેઠો. તન્હાઇને પણ એણે ખેંચી લીધી.

‘હાશ! બચી ગયા!’ તન્હાઇના જીવમાં જીવ આવ્યો. પણ જેવી એની નજર વૃક્ષના મૂળ ઉપર પડી તેવી જ એના ગળામાંથી ચીસ નીકળી ગઇ, ‘બાપ રે! તવંગર, ઝાડ તો છૂટું પડવાની તૈયારીમાં છે.’

‘હા, હું પણ જોઇ શકું છું. આપણું બે જણાનું વજન એ ઝાઝો સમય ખમી નહીં શકે.’ તવંગરના બોલવામાં ચિંતા છલકાતી હતી. નજર સામે ઘૂઘવાતાં પાણી અને આમંત્રણ દેતું મોત વહી રહ્યું હતું. ઝાડ વધુ ને વધુ ઝૂકી રહ્યું હતું. જિંદગી હવે ચાર દિવસની ચાંદની નહીં, પણ ચાર મિનિટનો પરપોટો બની ગઇ હતી.

‘તવંગર, તમે મને છોડીને ચાલ્યા જાવ. તમને તો તરતાં આવડે છે ને! અને કિનારો અહીંથી માંડ વીસેક ફીટ દૂર હશે. જો નદીમાં પૂર ન હોત તો હું પણ બચી ગઇ હોત. પણ… પ્લીઝ, તમે…’

‘ના, એ તો કદીયે નહીં બને. જીવીશું તો સાથે અને મરીશું તો પણ સાથે. હું એક કામ કરું છું, આ થડની આડશમાં હું પાણીમાં તરતો રહું છું. એટલે મારું વજન ઝાડ ઉપર નહીં પડે. ત્યાં સુધીમાં તમે મારા પપ્પાને ફોન કરીને આપણી સ્થિતિ વિશે વાત કરી લો. મારો સેલફોલ પ્લાસ્ટિક કવરમાં સુરિક્ષત છે. એટલે ચાલતો જ હશે.’ તવંગરે પેન્ટના ખિસ્સામાંથી ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ કાઢીને તન્હાઇના હાથમાં મૂકી દીધું.

આકાશ અનરાધાર વરસ્યે જતું હતું. પાણીની સપાટી વધી રહી હતી. તવંગરની તરણશકિત, વક્ષની વહનશકિત અને તન્હાઇની સહનશકિત વધુ ને વધુ ક્ષીણ થતી જતી હતી. બધો જ આધાર હવે એક ફોનકોલ ઉપર હતો.

…………..

અતિવૃષ્ટિનું એક અઠવાડિયું માંડ માંડ પૂરું થયું. શહેર ઉપર વિનાશનું તાંડવ વિખેરીને મેઘરાજાએ વિદાય લીધી. તન્હાઇ નદીનાં ઠંડા પાણીમાં આટલો બધો સમય ડૂબેલી રહી એના કારણે વાઇરલ ફીવરનો ભોગ બની ગઇ. પૂરા પાંચ દિવસ તો એણે પથારીમાં જ કાઢવા પડયા. તવંગર ખડતલ હતો, એટલે એને તો સામાન્ય શરદી પણ ન થઇ. પણ માનસકિ આઘાતે એને તોડી નાખ્યો. આ શું થઇ ગયું અને હજુ પણ શું થઇ શકતું હતું એની કલ્પના જ એને ભાંગી નાખવા માટે પૂરતી હતી.

અઠવાડિયા પછી બંને જણાં સંપૂર્ણપણે સ્વસ્થ બની ગયાં. બંનેના પરિવારો ફરીવાર મળ્યા. તવંગરના પપ્પાએ જ વાત શરૂ કરી, ‘તમે બંને ફરીથી કયારેય વાત કરવા ઇરછો છો?’ ‘શેના માટે,પપ્પા?’

‘કેમ? એકબીજાના વિચારો મેચ થાય છે કે નહીં એ જાણવાનું તો તમારે હજુ બાકી જ છે ને?’ ‘એ માટે અમારે શું શું પૂછવાનું હોય, પપ્પા?’ પપ્પા ધૂંધવાયા, ‘હવે એ પણ મારે શીખવવું પડશે લાટસાહેબને! બીજાની મને ખબર નથી, પણ મેં તો તારી માને એક પણ સવાલ પૂછ્યો ન હતો. ખાલી એનું રૂપ જોયું હતું. પૂછવાનું તો સ્ત્રીએ હોય, આપણે શું? તન્હાઇને ચિંતા હોઇ શકે કે આ બારદાન ખરાબ સમયે સાથ નિભાવશે કે નહીં!’

તન્હાઇનો ઝીણો સ્વર સંભળાયો, ‘ના, પપ્પા! મારે હવે સવાલ પૂછવાની જરૂર જ નથી. મને જવાબ મળી ગયો છે. નદીની વચ્ચે, તૂટેલા વૃક્ષની ઉપર, વરસતા મેઘ અને ગરજતાં વાદળોની સાક્ષીએ!’

તવંગર પણ કંઇક બોલવા માગતો હતો, ‘મેં પણ મારા નસીબમાં અંકાયેલી રૂપરેખાને મન ભરીને જોઇ લીધી છે, પાણીથી તરબોળ, ચોંટેલાં વસ્ત્રોમાં, કાળી મોટી આંખોમાં મૃત્યુનો ભય અને મારા પ્રત્યેનો વિશ્વાસ આંજેલી મારી તન્હાઇને મેં પણ નિરખી લીધી છે. પ્રેકિટકલ પરીક્ષામાં પાસ થઇ ગયા પછી પેપર લખવાની જરૂર જ કયાં છે?!’ પણ એ બોલી ન શકયો. નજર જયારે બોલતી હોય છે, હોઠ ત્યારે ખામોશ રહે છે.

(શીર્ષક પંકિત : ખલીલ ધનતેજવી)

Source: દિવ્યભાસ્કર

Advertisements

4 Responses

  1. lovely story
    i love this.

  2. hello sir,

    what a romantic story, badha na j aava nasib hoy to ketlu sharu?hoy kai?!

  3. Tt’s really very intersting

  4. ti’s really very intersting story
    every person to read it not see only t.v.
    readind is good habit

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: