આ પ્રેમની ક્ષણોને તો આધાર પણ નથી!

સાયન્સ કોલેજના ઝાંપામાંથી બહાર નીકળ્યો ત્યાં જ યક્ષની નજર રસ્તાની સામે આવેલી કોમર્સ કોલેજના ઝાંપા ઉપર પડી. યક્ષ પાગલ બની ગયો. એણે આંખો ચોળીને ખાતરી કરી લીધી, દિવસનો સમય જ ચાલી રહ્યો હતો. બાર વાગ્યા હતા. આસમાનમાં વૈશાખી સૂરજ આગ વરસાવી રહ્યો હતો. તો પછી આ ચંદ્રમા ક્યાંથી આવી ચડ્યો! યક્ષ આભો બનીને એક ક્ષણ માટે ઊભો રહી ગયો, પોતાની જાતને પૂછી રહ્યો: ‘શું આવું રૂપ ધરતી ઉપર સંભવી શકે ખરું?’ આ પ્રશ્નનો જવાબ હકીકત બનીને કોમર્સ કોલેજના ઝાંપા આગળ ઊભો હતો. એક વીસેક વર્ષની રૂપયૌવના મંથર ગતિએ અંગો છલકાવતી, કમર લચકાવતી અને સૌંદર્યના તણખા વેરતી બહાર આવી રહી હતી.

યક્ષે પોતાની જાતને બીજો સવાલ પૂછ્યો, ‘શું હું આ છોકરીને પહેલી નજરમાં જ પ્રેમ કરવા લાગ્યો છું? કે પછી રોજની જેમ કોઇ પણ સારી છોકરીને જોઇને મારા મનમાં જે ક્ષણિક આકર્ષણ ઊઠે છે એનું જ આ પુનરાવર્તન ચાલી રહ્યું છે?’એના દિલમાંથી પડઘા જેવો જવાબ ઊઠ્યો: ‘આ પ્રેમ છે. સાચો પ્રેમ. સામે દેખાતી યુવતીનું સૌંદર્ય એવું સાત્વિક છે કે કોઇ પણ પુરુષ એને વાસનાભરી નજરથી નિહાળી જ ન શકે.

તાજમહેલને જોઇને કોઇ પણ મુલકાતીના મનમાં એને તોડી પાડવાનો વિચાર નથી આવતો. નાના બાળકનું મનમોહક સ્મિત જોઇને જોનારના મનમાં એનું ખૂન કરવાની કલ્પના આવી જ ન શકે. આ યુવતીનું રૂપ પણ એવું જ હતું, નિર્દોષ, શાંત અને નજાકતભર્યું. આ એક એવું ફૂલ હતું, જેને સૂંઘવાની ઇચ્છા અવશ્ય થાય, પણે એને મસળી નાખવાની લાલસા ક્યારેય ન થાય!’

આજ સુધી યક્ષ એવું માનતો આવ્યો હતો કે પહેલી નજરના પ્રેમની વાતો જુઢ્ઢી છે, કોરી કવિકલ્પના છે અને એવી વાતો માત્ર ફિલ્મોમાં કે સાહિત્યમાં જ સંભવી શકે છે. આજે પહેલી વાર એના દિલની સાથે સાથે દિમાગમાંથી પણ આ ગીતપંક્તિ પડઘાવા લાગી: ‘આ તો પ્રેમ છે… પ્રેમ છે… પ્રેમ છે…!’ અત્યાર સુધી કેટલીયે વાર આ પંક્તિ એ સાંભળી ચૂક્યો હતો, પણ ત્યારે એને એ બહુ ‘ચીપ’ લાગી હતી. આજે એ સસ્તી પંક્તિ એના દેહના અણુ-અણુમાંથી મહામૂલ્યવાન નાદબ્રહ્ન બનીને પડઘાઇ રહી હતી.

યક્ષે ત્વરિત નિર્ણય લઇ લીધો, ‘આ કિસ્સામાં જરા પણ સમય બગાડવો પોષાય નહીં. આજે ને અત્યારે જ આ રાજકુંવરીને મળીને મનની વાત જણાવી દેવી પડશે.’એ ઝડપથી રસ્તો ‘ક્રોસ’ કરી ગયો. છોકરી ત્યાં સુધીમાં સિટી બસના સ્ટોપ પાસે જઇને ઊભી રહી ગઇ હતી. યક્ષ પણ એની પાછળ જઇને ઊભો રહી ગયો. યુવતીની આગળ બે કેરાલિયન મજૂરો ઊભેલા હતા. બપોરનો સમય હોવાથી બસ-સ્ટોપ ઉપર ઝાઝી ભીડ ન હતી. યક્ષે પહેલાં તો એવું વિચાર્યું કે કોઇ સિનેમાનું ગીત લલકારીને પેલી છોકરીને જાણ કરે કે પોતે એને પસંદ કરે છે.

પણ પછી તરત જ એ વિચાર એણે રદ કરી નાખ્યો. ગીત લલકારવાથી તો પોતાની છબી રોડ છાપ રોમિયો તરીકેની પડી શકે. રમત શરૂ થતાં પહેલાં જ ખતમ થઇ જાય. તો શું કરવું જોઇએ? યક્ષે નક્કી કરી લીધું. પોતે સંસ્કારી છોકરો છે માટે સારી ભાષામાં જ યુવતીને પોતાના દિલની વાત જણાવવી જોઇએ. એણે આજુબાજુ જોયું. એક પણ માણસ એને સાંભળી શકે એટલા અંતરની અંદર ન હતો અને જે હતા એ તો કેરાલિયનો હતા.યક્ષે મધ્યમ સ્વરમાં શરૂ કર્યું, ‘મિસ…! સોરી, આઇ ડોન્ટ નો યોર નેમ. પણ તમે જે કોઇ હો, અતિશય ખૂબસૂરત છો. મને કોઇ આવારા કે લોફર સમજી લેવાની ઉતાવળ ન કરશો.

હું સંસ્કારી મા-બાપનો સજ્જન દીકરો છું. જિંદગીમાં આજે પહેલીવાર કોઇ છોકરીને કહી રહ્યો છું કે તમે મને ખૂબ જ ગમી ગયાં છો. મને વિશ્વાસ છે કે તમે મને ગંભીરતાથી લેશો. જો તમને મારા પ્રેમ-પ્રસ્તાવમાં રસ હોય તો એક વખત, ફક્ત એક વખત પાછું વળીને મારી તરફ જોઇ લેજો. જો તમે મારી તરફ નજર કરવાની પણ પરવા નહીં કરો તો હું સમજી લઇશ કે તમને મારામાં જરા પણ રસ નથી. તમારી કૃપાદ્રષ્ટિ માટે તરસતો ઊભો છું અને ક્ષણ-ક્ષણ ગણી રહ્યો છું. યોર ટાઇમ સ્ટાર્ટ્સ નાઉ!’

એક, બે, ત્રણ…! ક્ષણો મરતી રહી, સમય સરક્તો ગયો. યુવતીએ પાછળ ન જોયું, તે ન જ જોયું. ગુસ્સો કરવા કે યક્ષને ખખડાવવા માટેય ન જોયું. ત્યાં બાર નંબરની બસ આવી. યુવતી માથું ઝટકાવીને બસમાં ચડી ગઇ. યક્ષ હતાશ થઇને હાથ ઘસતો ઊભો રહ્યો. એ દિવસે યક્ષ ચેનપૂર્વક જીવી ન શક્યો અને રાત્રે એ ઊંઘી ન શક્યો. આમ જોઇએ તો પેલી અપ્સરાએ એનો ફેંસલો જાહેર કરી દીધો કહેવાય, પણ એનું અનવધ્ય રૂપ ને અકાટ્ય આકર્ષણ યક્ષને ગાંડો બનાવી મૂકતું હતું. આટલી ઝડપથી એને ભૂલી જવી એ અશક્ય હતું. યક્ષે વધુ એક વાર, છેલ્લી વાર પાસો ફેંકી લેવાનું નક્કી કર્યું.

બીજા દિવસે બરાબર બાર વાગ્યે એ કોમર્સ કોલેજના બસ-સ્ટોપ પાસે ઊભો રહી ગયો. પેલી યુવતી આવી. થોડીવારમાં બાર નંબરની બસ પણ આવી પહોંચી. યુવતીની પાછળ-પાછળ યક્ષ પણ બસમાં ચડી ગયો. યુવતી એક સીટ ઉપર બેસી ગઇ. બસ ખાલી હતી. છતાં પણ યક્ષ પેલીની બાજુમાં બેસવાને બદલે બરાબર એની પાછળની સીટ ઉપર જઇ બેઠો. ટિકિટ કાપીને કંડક્ટર છેક છેલ્લે ઊભો રહ્યો હતો. પરિસ્થિતિનો પૂરો ક્યાસ કાઢી લીધા પછી યક્ષે આગળની તરફ ઝૂકીને પેલીના કાનની સાવ લગોલગ પોતાનું મોં લઇ જઇને બોલવાનું શરૂ કર્યું, ‘મને માફ કરજો કેમ કે હું પણ જાણું છું કે હું આ ઠીક નથી કરી રહ્યો. પણ શું કરું? મજબૂર છું. તમને ભૂલી નથી શકતો. આજે છેલ્લી વાર પ્રેમનો પ્રસ્તાવ મૂકું છું. સાથે ગુલાબનું ફૂલ લાવ્યો છું.

એ તમારા દેહ ઉપર ફેંકું છું. જો તમને મારો પ્યાર કબૂલ હોય તો એ ફૂલ તમારા વાળમાં ધારણ કરી લેજો. જો તમે એમ નહીં કરો તો હું માની લઇશ કે…’ આટલું બોલીને યક્ષે ગુલાબનું પૂર્ણ વિકસિત ફૂલ પાછળથી તાકીને ફેંક્યું. ફૂલ પેલી યુવતીના ખોળામાં જઇ પડ્યું. તેણે એ હાથમાં ઉઠાવ્યું. પાછળ જોયું. એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર ગુલાબ યક્ષના હાથમાં પાછું પકડાવી દીધું. પછી જેવી બસ ઊભી રહી કે તરત જ એ ઊતરી ગઇ.

યક્ષને લાગ્યું કે એનાં બારેય વહાણ ડૂબી ગયાં! એ રાત પણ એણે જાગતાં જ વિતાવી દીધી. એ પછીના દિવસે એ સીધો કોમર્સ કોલેજમાં જઇ પહોંચ્યો. રિસેસનો સમય હતો. છોકરા-છોકરીઓ કોલેજના મેદાનમાં ગામ-ગપાટા હાંકી રહ્યાં હતાં. યક્ષ આજે તો જીવ ઉપર આવી ગયો હતો. ત્યાં એના ખભા ઉપર કોઇનો હાથ પડ્યો, ‘હાય, યક્ષ! વિજ્ઞાનનો વિદ્યાર્થી વેપાર શીખવા માટે અમારી કોલેજમાં આવ્યો છે કે શું? કે પછી પ્રેમની પ્રયોગશાળામાં બે દિલના પરમાણુઓ જોડવા…?’ યક્ષે ચોંકીને પાછળ જોયું તો યતીશ હતો.

એનો શાળા-સમયનો મિત્ર. યક્ષે તરત જ વિચારી લીધું. જૂના મિત્ર આગળ હૃદય ખોલી નાખ્યું, ‘દોસ્ત, તારી કોલેજની છોકરીઓ તો ભારે ઘમંડી છે! પોતાની જાતને કોણ જાણે શુંયે સમજી બેઠી છે! છેલ્લા બબ્બે દિવસથી હું એક સુંદર છોકરીની આગળ સંસ્કારી ભાષામાં પ્રેમનો પ્રસ્તાવ મૂકી રહ્યો છું અને એ અભિમાનનું પૂતળું…’‘શું નામ છે છોકરીનું?’ યતીશે પૂછ્યું.

‘નામ તો નથી જાણતો, પણ…’ યક્ષે ચારે દિશામાં નજર ઘુમાવી લીધી, ‘ત્યાં ઝાડ નીચે ઊભી છે તે…! બ્લેક જીન્સ અને પિન્ક ટી-શર્ટ પહેર્યું છે.’‘અરે, એ તો ઇબાદત છે. નો ડાઉટ, શી ઇઝ ધી મોસ્ટ બ્યુટિફુલ ગર્લ ઓફ અવર કોલેજ. ઇબાદત આચાર્ય. બ્રાહ્નણ છે, પણ નામ આવું રાખ્યું છે. એના પપ્પા વર્ષો સુધી લખનૌ શહેરમાં હતા, એટલે ત્યાંના કલ્ચરથી પ્રભાવિત થઇને દીકરીનું નામ ઇબાદત પાડ્યું છે.’ યતીશે અપ્સરાનો બાયોડેટા રજૂ કરી દીધો.

‘ધૂળ લખનવી કલ્ચર?! મને સરખી રીતે ના પાડવાની તો તમીજ નથી.’‘ક્યાંથી ના પાડે?! શી ઇઝ ડેફ એન્ડ ડમ્બ! ઇબાદત જન્મથી જ મૂક-બધિર છે. તે એની પાછળ ઊભા રહીને પ્રેમ-પ્રસ્તાવ રજૂ કરવાને બદલે જો સામે ઊભા રહીને કર્યો હોત તો કદાચ…! યતીશે ફોડ પાડ્યો. યક્ષ હતપ્રભ થઇ ગયો. એ આખોયે દિવસ પોતાની જાતને પૂછતો રહ્યો, ‘શું ઇબાદતને હું સાચો પ્રેમ કરું છું? એ બોલી-સાંભળી શકતી નથી એ જાણ્યા પછી પણ હું એને ચાહી શકીશ?’ એના દેહના અણુ-અણુમાંથી જવાબ પડઘાયો: ‘હા, એ તો પ્રેમ છે… પ્રેમ છે… પ્રેમ છે…!’

યક્ષે બે દિવસમાં જાણકાર પાસેથી ઇશારાની ભાષા શીખી લીધી. પછી બરાબર બપોરના બાર વાગ્યે એ કોમર્સ કોલેજના બસ-સ્ટોપ પાસે જઇ ઊભો. સામેથી સુંદરતાની અધિષ્ઠાત્રી આવી રહી હતી. એણે જોયું કે એક સોહામણો યુવાન હાથની આંગળીઓના સંકેતથી એને કશુંક એવું કહી રહ્યો હતો જે સાંભળવાની તો એણે આ જન્મમાં કલ્પના પણ કરી ન હતી. ઇબાદતે પ્રેમના રાજકુમારનો પ્રસ્તાવ સ્વીકારી લીધો.

(સત્ય ઘટના)

Advertisements

5 Responses

  1. koi chhokri ma kaik adhurap hoy ane koi chhokro ke purush aene prem kare…
    tyare te potani jat ne duniya ni sauthi sukhi vyakti manti hoy chhe….
    really really heart touching story…

  2. very nice story sir ji….. keep it up………

  3. khushi e je pan kidhu te taddan sachu che pan jo koi chokro aatlo prem karto hoy to same chokri ni faraj che ke e pan ene etlo j prem karti hovi joie to j aa prem safal thay

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: